Ryszard Urbaniak

Wczesnym popołudniem w niedzielę 14 czerwca 2009 roku, ulicami cichego, kalifornijskiego miasteczka Martinez, szła procesja. Być może po tylu już latach nie budzi ona zdziwienia u okolicznych mieszkańców. Być może wiedzą już, że nie demonstrujemy przeciwko niczemu, ani nikomu. Śpiewający w języku polskim tłum, z krzyżem na czele, jak co roku pokazuje wszystkim, z czcią niesiony - Najświętszy Sakrament.

Trzeci ołtarz właśnie, był nasz - harcerski.

Boże Ciało, czyli uroczystość liturgiczna ku czci tegoż Sakramentu właśnie - Ciała i Krwi Pańskiej, jest w kościele katolickim wspomnieniem ostatniej wieczerzy i przeistoczenia chleba i wina w Ciało i Krew Jezusa. W Polsce obchodzi się to wolne od pracy, ruchome święto w sześćdziesiąt dni po Wielkanocy; u nas w najbliższą niedzielę po tym czwartku. Po raz pierwszy wprowadził to święto w Polsce, biskup diecezji krakowskiej - Nanker w 1320 roku. Oficjalnie ze względu na śmierć Urbana IV, który nie zdążył ogłosić bulli w 1264 roku, papież Jan XXII zasiadający na papieskim tronie od 1316 roku, przez 18 lat, ogłosił ją w Klementynkach, jako zadośćuczynienie za znieważanie Chrystusa w Najświętszym Sakramencie, błędy heretyków oraz uczczenie pamiątki ustanowienia Najświętszego Sakramentu.

Po Mszy Świętej ruszyliśmy z kaplicy Matki Boskiej Patronki Emigrantów, zatrzymując się przy trzech przygotowanych po drodze ołtarzach, aby zakończyć procesję przy czwartym - w amerykańskim kościele świętej Katarzyny. Trzeci ołtarz właśnie, był nasz - harcerski. Stanęliśmy przy nim na warcie. W tle stały flagi.

Obok wspieranego polnymi kamieniami brzozowego krzyża leżały niby niedbale porozrzucane harcerskie przybory: kompas, krzyżyk, menażka, manierka, obrazek Matki Boskiej Częstochowskiej, latarka, finka, modlitewnik, niezbędnik; czyli wszystko to, co pomaga nam w naszej harcerskiej doli.

Przykryty był szarym suknem, ze stojącym tuż przy nim harcerskim krzyżem oraz białym orłem. Powyżej, obok wspieranego polnymi kamieniami brzozowego krzyża leżały niby niedbale porozrzucane harcerskie przybory: kompas, krzyżyk, menażka, manierka, obrazek Matki Boskiej Częstochowskiej, latarka, finka, modlitewnik, niezbędnik; czyli wszystko to, co pomaga nam w naszej harcerskiej doli. Łączymy przygodę z modlitwą. Zarówno kompas jak i krzyż prowadzą nas ku wyznaczonemu celowi. Na przykrytym polską flagą podwyższeniu znalazło się miejsce dla rzeczy najważniejszej - Najświętszego Sakramentu.

Idące w procesji tuż za krzyżem dzieci w strojach komunijnych - sypały kwiatki, za nimi podążała grupa w harcerskich mundurach poprzedzająca baldachim z niosącym Najświętszy Sakrament duszpasterzem. Trzon stanowiła niezbyt duża, bo zaledwie kilkudziesięcioosobowa grupa wiernych z Parafii Martinez i Union City.

Stanęliśmy przy nim na warcie. W tle stały flagi.

Siedząc prawie sam w kościelnej ławce zastanawiałem się, dlaczego piękna pogoda jest ważniejsza od zademonstrowania naszej wiary. Z przykrością myślałem też, że mała ilość dzieci i dorosłych odczytywana może być na wiele różnych sposobów. Wychowanie dzieci to przecież zadanie rodziców. Moją i innych "doświadczonych" instruktorów rolą, jest być przykładem, dawać dobre rady, służyć pomocą. Aby to jednak zrobić, musi być garść tych, którym radzić i pomagać można. Którzy tego chcą. Pustka działa przygnębiająco.
Wbrew jednak tym ponurym myślom, sądzę, że i następnym razem znów założę wynoszony harcerski mundur, odszukam pogrzebane siły i entuzjazm i będę godnie reprezentował nasz Związek Harcerstwa Polskiego


CZUWAJ!