przepisywałem ten wiersz już wiele razy; słowa są takie mierne...
być może potrzebna jest już tylko cisza wyrzucanych z krtani
dźwięków
ma ona inny sens gdy wsłuchuję się w nią długo, bez końca
- szeptami różańca

Zygmunt,
jeżeli już byś przeczytał
wiersz który do ciebie piszę
chciałbyś by był bardzo skromny
bez zbędnych słów, niedomówień
jak prawda którą głosiłeś
przez całe swoje życie
zaklęta w żywych murach
martinowskiej kaplicy

gdy jutro znów wstanie słońce
ozłoci promieniem ziemię
poszuka za tobą w Antioch
i ukochanym Szczecinie
będziesz w strażackim stroju jak dawniej
czekał na zmartwychwstanie, na wiosnę
kolejne zebranie i piknik
i słowa modlitwy najprostszej

żegnamy się dzisiaj z tobą
są łzy, są inni (są wszyscy)
przyszli także z daleka
ci którzy przedtem odeszli
Bóg wie czemu zabrał cię rankiem
miałeś być gdy mnie zbraknie
ojcze chrzestny, kolego
nie wiem dlaczego jest odwrotnie

w bólu jest Piotr i Ala
po ukochanym ojcu i mężu
oddanym społeczniku i szefie
najwspanialszym człowieku
nie przeszedłeś bez echa
po trudnym ziemskim padole
pozostawiasz nam wszystkim
wyryte wspomnienie po sobie
kto będzie teraz pamiętał
szczegóły polonijnej historii
kto wypowiadał prawdę
bez spuszczania głowy
czuję że jesteś wciąż z nami
ulotnym zapachem w kaplicy
odcieniem na ścianie pod oknem
uśmiechem swym tajemniczym

nie wiem co jeszcze napisać
przyjacielu - będzie cię brak bardzo
do zobaczenia u celu
gdzieś z dalekiej drogi zadzwoń
numer znasz 925 360...