M jak Martinez

     W sobotę 6 listopada 2010 roku, w północnokalifornijskiej, sobotniej Szkole Języka Polskiego im. Jana Pawła II zajęcia kończą się jak zwykle harcerską zbiórką; tym razem jednak inną od pozostałych w roku. Po krótkim apelu, ci którzy mogą, wsiadają do samochodów i udają sie w kilkunastominutową podróż. Kończy się ona w miejscowości Lafayette, w Oakmont Memorial Park. Na wysiadających z samochodów czeka cisza, muskający ciepły wiatr, słońce... czeka także uczestniczka Powstania Warszawskiego z Batalionu "Zośka" - druhna Halina Butler oraz druh Janusz Kowalewski wraz z ponad 100-letnim teściem, żołnierzem - Władysławem Smoleniem. Pośród zielonej trawy stoją kwiaty, dzieci podchodzą ciekawie do wskazanego miejsca czytają nazwisko - Tadeusz Butler. Już teraz wiedzą, że są na cmentarzu, że przyszły odwiedzić tych, których nie ma już pośród nas ciałem. Oglądają się. Stąpają uważnie między przyklejonymi do ziemi tablicami. Przyszli na polskie groby, potwierdzić, że ci co umarli są dla nas wiecznie żywi. Słuchają o założycielu szkoły i miejscowego harcerstwa, podharcmistrzu Tadeuszu. Zapalają świeczki, kładą kwiaty. Modlimy się. żona druha Butlera otrzymuje w jego imieniu Odznakę 100-lecia. Na zakończenie w harcerskim kręgu śpiewamy "idzie noc...".

     Po krótkiej jeździe docieramy do kolejnych grobów. Zmarłej cztery lata temu pani Mari Smoleń (rozdającej za życia wszytkim pokaszlującym w kościele - cukierki na kaszel). Jej mąż 101-letni pan Władysław, żołnierz II Korpusu, wykradł ją i córkę z powojennej Polski i wywiózł na zachód. Znów się modlimy. Obok jest grób rodziców druha Kowalewskiego. Przy nich stoją wykonane przez jego żonę, Renię - śliczne aniołki.Pilnują obydwu, dodają otuchy, są we dnie i w nocy. Tuż obok jeszcze jakże świeża wspomnieniami, zaledwie miesięczna mogiła pani Dyszyńskiej - żony wieloletniego skarbnka Szkoły Polskiej i obecnego SPK. Pochylają się znów głowy i druhny Grażyny i Pauliny, druhów Artura i Adama oraz rodziców i członków Koła Przyjaciół Harcerstwa. Składają się dziecięce rączki.      Tuż przy wyjeździe zatrzymujemy się po razostatni przy grobie zmarłego tragicznie wiele lat temu mego przyjaciela, pierwszego prezesa East Bay Polish American Assosciation - Krzysztofa Zająca. To on tworzył podwaliny i był motorem kupna obecnego ośrodka w Martinez. Stajemy znów wokół poszarzałej czasem, niemej płyty w "Ojcze nasz...". Składamy kolejny bukiet kwiatów. Pochyla się wspomnieniami płomień znicza.

     Na pożegnanie wyciągam rękę do nich wszystkich. Czuję zamiast uścisku delikatne tchnienie wiatru i coś jakby szept między konarami. Za rok znowu przyjdziemy. Przyjdą dzieci, rodzice. Znów w zasłuchaniu otworzą buzie. Samochody rozjeżdżają się powoli i majestatycznie. Wszyscy raz jeszcze myślami wracają do tego spotkania dwóch światów. Ten drugi cały czas na nas czeka, jest naszym przeznaczeniem. Być może i do nas ktoś kiedyś przyjdzie w odwiedziny przenosząc nas do grona - wiecznie żywych

Ryszard Urbaniak