Ryszard Urbaniak

autor zdjęci Krzysztof Nieborek

autor zdjęci Krzysztof Nieborek

“Hej, hej
daleka drogo

Hej, hej
zielony lesie

Hej, hej
głęboka wodo

Hej, hej
serce nas niesie…"

… no i poniosło, te nasze harcerskie, pustynne serca daleko w góry na zielone połacie arizońskich stoków.
Wbrew pozorom, Arizona to nie tylko piasek pustyni, dzikie kojoty i kłujące kaktusy ale także przepiękne lasy, pola, łąki no i góry.
Przekonali się o tym w miniony weekend, 9-10 października 2010 roku, harcerze i harcerki z Ośrodka Harcerskiego w Phoenix. Zapytacie: “a jak to było" ?
… a było to tak.
    Zaraz po zajęciach w sobotniej szkole języka polskiego, wyruszyliśmy w drogę. Po ponad dwóch godzinach jazdy samochodami, dotarliśmy do celu naszej podróży. Po szybkim i sprawnym rozpakowaniu oraz rozbiciu obozu, byliśmy tak wygłodniali, że pożarlibyśmy pewnie i niejednego kojota. Musieliśmy zadowolić się parówkami i gorącą zupą. Ta ostatnia okazała się jednak na wagę złota - robiło się bowiem jako to w naszym klimacie bywa, bardzo szybko - zimno. Kiedy nasze brzuszki zrobiły się troszkę cieplejsze i pełniejsze, buzie znowu uśmiechnięte a my coraz bardziej leniwi, przyszedł czas na sprawdzenie się w terenie. Ktoś powie: “ co w tym takiego wielkiego? Harcerz w terenie, to przecież normalne". To oczywiście, nie było by nic wielkiego tylko, że zapadła już ciemniuteńka nocka i nie jednemu z nas przypomniały się słowa naszej ukochanej Stokrotki : “… w tym gaju tak ponuro, że aż przeraża mnie"… a zadanie nie było proste; musieliśmy odnaleźć ukrytych instruktorów i nie dać się złapać. Na szczęście zabawa bezpiecznie dobiegła końca i wszyscy mogliśmy spokojnie usiąść przy naszym ukochanym, harcerskim ognisku, które znów płonęło jasnym, ciepłym ogniem, gromadząc wszystkich wokół, otulając żarem zlotych płomieni i w pewnym momencie dając nam znak, że gawędy nadszedł już czas. Na prośbę harcerek, które je prowadziły, wymyślając dla nas coraz to nowsze gry i zabawy, wymagające czasem nie lada sprawności fizycznej, gawędę powiedział druh Szymon Latocha. Wsłuchani w spokojny głos naszego druha, analizowaliśmy każde jego słowo.
    Mówił bowiem o czymś bardzo prostym a jakże ważnym w naszej ziemskiej wędrówce - o przyjaźni. Same cisnęły się na usta słowa innej, znanej piosenki:

“Hej, przyjaciele - zostańcie ze mną
Przecież wszystko to, co miałem, oddałem wam.
Hej, przyjaciele - choć chwilę jedną.
Znowu w życiu mi nie wyszło, znowu jestem sam."

    Natchnieni dobrą energią tych słów ,magicznym żarem harcerskiego ogniska, pod płaszczem ducha przyjacielskich serc, modlitwą zakończyliśmy ognisko i udaliśmy się na zasłużony odpoczynek. Wokół zapadł sen. Nie było by w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że wszyscy musieliśmy po kolei wypełnić obowiązek harcerski, jakim jest nocna warta przy ognisku. Oj, nie było łatwo, a to z wielu powodów:


    • Raz: że chciało się spać

    • Dwa: że było bardzo zimno (48 stopni Fahrenheita to dla nas, rozpieszczonych przez słońce w dolinie - było prawie        jak Syberia)

    • Trzy: że musieliśmy bronić naszych zapasów kuchennych przed intruzami.


    I w tym też nie było by nic dziwnego, gdyby nie fakt, że rano okazało się, że brakuje nam kilku produktów i w związku z tym nie było wiadomo czy będzie śniadanie, czy też będziemy musieli wybrać się na polowanie. Sprytnie przeprowadzona “ nocna akcja sabotażowa" zaplanowana przez naszych instruktorów, którzy to niby mieli odpoczywać, pokazała nam, co naprawdę powinno oznaczać słowo: “czuwaj".
    Po długich, zaciętych i wyczerpujących negocjacjach, udało nam się wywalczyć warunki pokojowe i zjeść śniadanie. Nasi kochani instruktorzy nie odpuścili nam jednak i zaraz po napełnieniu naszych puściusieńkich brzuszków, wręczyli siekiery, piły, linki i zagonili w las w celu zbudowania prawdziwych szałasów. W pocie czoła, w mozole i znoju, pokonując trudy leśnego życia, rosły szałasy; najpierw bardzo nieśmiałe, potem lepsze, aż nareszcie po zakończonej pracy sami nie wierzyliśmy w to co wyrosło z pracy naszych rąk. No i znowu nie było by w tym nic dziwnego, gdyby nie kolejny fakt, że po tak ciężkiej i wyczerpującej pracy musieliśmy zdobyć totemy drużyn przeciwnych, nie tracąc jednoczesne swoich. Walka była zacięta i wyczerpująca; na przemian to zdobywaliśmy, to traciliśmy je. W każdym z nas wrzał duch walki i rywalizacji. Nawet instruktorzy bronili zaciekle swojego totemu zdobywając w końcu nasz. Opracowywaliśmy różne strategie, aby tylko zdobyć je, no i oczywiście uchronić swoje własne.
    Jak to niestety bywa - biwak dobiegał końca. Nauczyliśmy się znów wielu nowych rzeczy, ale również - co jest chyba rzeczą najistotniejszą - utrwaliliśmy to czego już się nauczyliśmy przedtem.

Dziś jedno wiemy już na pewno:

“Nie zgaśnie tej przyjaźni żar,
Co połączyła nas,
Nie pozwolimy by ją starł
Nieubłagany czas

Kto raz przyjaźni poznał czar
Nie będzie trwonił słów
Przy innym ogniu w inną noc
Do zobaczenia znów…"

Za harcerskich przyjaciół: Renię Latochę, Jacka Jońca, Krzysztofa Nieborka, Andrzeja Mańkowskiego oraz Elżbietę Oppman

spisała
Małgorzta Krupczyńska, pwd