Ryszard Urbaniak

    Marek i Jasiu Janikowski, Olek Klimek oraz Adam Kodzis spotkali sie 12 czerwca 2010 roku w Martinez z okazji czegoś wyjątkowego w ich życiu. Nie, nie była to tym razem niepowtarzalna, kalifornijska pogoda, ani nawet obecność Magdy Mleczko i Danusi Pokalskiej ze Szkoły Języka Polskiego im.Jana Pawła II. Był to egzamin końcowy do którego mogli przystąpić po wieloletniej nauce języka polskiego w powyższej szkole. Może taka polska – matura. Nawet jeżeli nie dokładnie przyrównywalna do tego ojczystego egzaminu dojrzałości, to z pewnością emocjonalnie równie przeżywana i równie dla nich urodzonych na obczyźnie – ważna. Tuż po godzinie 10 rano, w sali ośrodka East Bay Polish –American Association w Martinez, czwórka wspaniałych chłopaków, jeden po drugim przystąpili do ustnej części egzaminu. Wybierali jedno z 60 pytań i prowadzili konwersację na zadany temat z egzaminatorami.Zestaw pytań przygotowała Komisja Oświatowa Kongresu Polonii Amerykańskiej.

Rozmowy były długie i ciekawe, przeplatane jak największą ilością i pytań i odpowiedzi. Po jej zakończeniu wszystkim nadzwyczaj smakowały przygotowane przez Panią Magdę, kanapki. Mi także. Wymęczeni pytaniami uczniowie znaleźli czas i na krótki odpoczynek i na rozmowę z sobą i na dokazywanie. Tacy mali, dorośli. Nie był to koniec. Przed nimi był kolejny, być może trudniejszy etap.

    Druga część zaczęła się zgodnie z instrukcją tejże samej Komisji Oświatowej, od otwarcia w obecności przystępujących, zaklejonej koperty z instrukcjami do części pisemnej egzaminu. Przeczytano polecenia, rozdano formularze i rozpoczęto kilkugodzinne zmagania z tekstem, piórem i swoją wyobraźnią. W powietrzu czuć było ważność chwili, tak jakby od niej to właśnie zależała cała ich przyszłość.
    Patrzyłem się na nich, na ich udowadnianie, że mimo przeciwności językowych i geograficznych, są Polakami. Nie wiem gdzie pokierują ich życiowe drogi, ale wiem, że dzięki poświęceniu takich osób jak Magda Mleczko, Danusia Pokalski, kierownik szkoły – Tomek Kotliński, czy też prezesa zarządu Elżbiety Łukaszewicz oraz zależącym na ich polskości – rodzicom, będą wspaniałymi obywatelami swoich dwóch ojczyzn: Polski i Stanów Zjednoczonych. Tego dnia zrobili pierwszy ogromny krok w tę wspaniałość.

    Nie znam wyników testu. Będzie on sprawdzony w wydziale Kongresu Polonii Amerykańskiej i jego wyniki przesłane do ich amerykańskich szkól średnich. Jego wartość jest ogromna, gdyż jest on honorowany dodatkowymi punktami z języka obcego na amerykańskich uczelniach. Wielu z tych, którzy odeszli już ze szkoły mogło się o tym przekonać. Czy zdali? Nie wiem. Czuję jednak sercem, że – tak. Bo jakże by przecież mogło być inaczej. Większość z nich to przecież zaprawieni w boju harcerze.
    Wiem, że za rok znowu się spotkamy z kolejną grupą dziewcząt i chłopców, kolejnym pokoleniem Polaków wkraczających w dorosłość w tym małym zakątku Polski porzuconym nad Pacyfikiem. Cieszę się, że mogłem wraz Magdą i Danusią być uczestnikiem tego historycznego wydarzenia.

Ryszard Urbaniak